2. Dyfuzor

Proces dyfuzji w cukrowni
Buraki, po umyciu, są krojone na krajalnicach na małe, długie pasemka (krajanka). Umożliwia to uzyskanie dużej powierzchni, która decyduje o stopniu wysłodzenia cukru w następnym etapie produkcji. Otrzymywanie soku dyfuzyjnego polega na ekstrakcji (wydobyciu) cukru z krajanki buraczanej w procesie dyfuzji, czyli wyrównywania stężenia cukru między sokiem komórkowym buraków a wodą, a następnie sokiem wysładzającym (woda i wyekstrahowany cukier). W cukrownictwie ekstrakcję prowadzi się z użyciem wody podgrzanej do temperatury 75÷80°C. Podwyższona temperatura narusza ściany komórkowe tkanki buraczanej i ułatwia wydobycie sacharozy. W procesie ekstrakcji zastosowany jest przeciwprąd wody i krajanki. W ten sposób woda, a następnie sok wysładzający, stykają się z krajanką o wyższym stężeniu cukru. Ilość soku przepływającego przez ekstraktor ciągły musi być dostatecznie duża, aby zachować wystarczającą różnicę stężeń między krajanką, a przepływającym sokiem. Obecnie w kraju pracują wyłącznie ekstraktory ciągłe, zapewniające lepsze warunki ekstrakcji i mniejsze straty cukru.
Sok surowy (dyfuzyjny) jest płynem mętnym, nieprzezroczystym, o barwie szarej do ciemnobrunatnej. Szybko ciemnieje w zetknięciu z powietrzem. Stężenie soku surowego wynosi 14-16% suchej substancji. Oprócz sacharozy sok zawiera substancje rozpuszczalne w wodzie (kwasy, sole, inne cukry), substancje koloidowe (pektyny białka, saponiny), barwniki oraz zawiesinę drobnej miazgi buraczanej.
W celu zapewniania poprawnego procesu w cukrowniach prowadzi się miedzy innymi pomiar wilgotności wysłodków oraz pomiar stężenia cukru na różnych etapach procesu dyfuzji.








