8. Kocioł pary wodnej

Kontrola pracy kotła pary wodnej
Kotły parowe to naczynia ciśnieniowe, których zadaniem jest wytwarzanie pary wodnej o ciśnieniu wyższym od atmosferycznego. Para ta jest użytkowana na zewnątrz kotła jako czynnik roboczy w turbinach parowych oraz dla celów grzewczych w procesach technologicznych.
Ciepło potrzebne do wytwarzania pary w kotle otrzymuje się przez spalanie paliwa w palenisku. Gorące gazy spalinowe płyną wzdłuż tzw. powierzchni ogrzewalnej kotła, której oddają ciepło ogrzewając wodę i powodując jej parowanie. Następnie otrzymana para nasycona jest zwykle przegrzewana.
Kocioł jest stale zasilany wodą zasilającą, paliwem i powietrzem. Produktem głównym kotła jest para wodna o określonych parametrach zaś produktami ubocznymi, które należy usunąć, są spaliny, popiół i żużel.
Kotły parowe wytwarzają parę przegrzaną o ciśnieniu od 1 do 20 MPa i temperaturze od 200 do 650°C. Zakres wydajności budowanych kotłów zawiera się w granicach od małych konstrukcji o wydajności pary od 32 T/h, aż do wytwarzających powyżej 64 T/h pary.
Bezpieczeństwo procesu produkcji pary wodnej wymaga jego ciągłego monitorowania. W celu kontroli procesu w kotłach niezbędne jest prowadzenie pomiaru przepływu pary wodnej. Z kolei aby nie doprowadzić do uszkodzenia kotła lub turbiny niezbędna jest kontrola zawartości sacharozy w kondensacie.




