2. Produkcja mas celulozowych

Metoda siarczanowa jest obecnie dominującym w skali światowej procesemroztwarzania chemicznego (ok. 80% światowej produkcji mas włóknistych). Wpłynęły na to: przewaga własności wytrzymałościowych masy w porównaniu z procesem siarczynowym, przydatność dla wszystkich gatunków drewna, jak również skuteczne systemy regeneracji chemikaliów, łatwe odzyskiwanie ciepła z unieszkodliwianiem organicznych odpadów, co zmniejsza szkodliwość celulozowni dla środowiska.

Głównym ogniwem przy produkcji masy celulozowej siarczanowej jest roztwarzanie drewna ługiem warzelnym w warunkach podwyższonej temperatury i ciśnienia. Roztworzona masę celulozowa myje się, a oddzielony przy tym ług powarzelny kieruje się do oddziału regeneracji. Regeneracja zużytych chemikaliów pozwala na odzyskanie i wielokrotne użycie tych samych środków roztwarzających. Jednocześnie, dzięki spaleniu rozpuszczonych w ługu organicznych składników drewna, otrzymuje się znaczne ilości ciepła i wydatnie zmniejsza się ilość zanieczyszczeń odprowadzanych w ściekach. Niewielkie straty chemikaliów, jakie powstają w cyklu produkcyjnym, uzupełnia się siarczanem sodowym.

Wymyta i przesortowana masa celulozowa siarczanowa jest gotowym półproduktem papierniczym. Ze względu na ciemnobrązowe zabarwienie, przerabia się ją głównie na papiery pakowe. Masę siarczanowa można również bielic i używa do produkcji papierów białych.

Problemem, jaki występuje na tym etapie procesu jest konieczność utrzymania stabilnych warunków procesowych, zwłaszcza w warunkach podwyższonej temperatury i ciśnienia. Wahania temperatury mogą prowadzić do niepełnego roztworzenia ligniny lub nadmiernej degradacji celulozy, co wpływa na jakość końcowego produktu.

Na tym etapie produkcji kluczową rolę odgrywają pomiary parametrów procesowych, takich jak stężenie, przepływ, poziom i wilgotność. Precyzyjna kontrola tych parametrów jest niezbędna, aby zapewnić optymalne warunki dla rozkładu ligniny i uzyskania wysokiej jakości masy celulozowej.